Kościół św. Marii Magdaleny w Mazańcowicach w sobotę został uroczyście poświęcony. Choć świątynia od blisko 125 lat służyła wiernym, dopiero teraz została uroczyście i na zawsze oddana Bogu przez obrzęd poświęcenia. Wydarzenie zgromadziło licznie parafian, duchowieństwo, przedstawicieli władz samorządowych, organizacji społecznych oraz gości związanych z parafią.

Liturgia rozpoczęła się od przemówienia przedstawicieli parafian i słowa proboszcza ks. Piotra Grochowieckiego, który w imieniu wspólnoty poprosił biskupa o dokonanie uroczystego obrzędu poświęcenia kościoła i ołtarza, aby odtąd były one na zawsze przeznaczone wyłącznie do sprawowania najświętszych misteriów i stanowiły widzialny znak obecności Boga pośród swego ludu.

Obrzęd rozpoczęło pobłogosławienie wody i pokropienie nią wiernych, ścian świątyni oraz nowego ołtarza. Gest ten przypomniał o sakramencie chrztu i prawdzie, że każdy ochrzczony staje się świątynią Ducha Świętego.

W homilii bp Pindel nawiązał do własnego udziału w obchodach 650-lecia konsekracji katedry wawelskiej w 2014 roku. Przypomniał średniowieczne obrzędy dedykacyjne i podkreślił, że współczesna liturgia poświęcenia świątyni zachowała niemal niezmienioną strukturę od wieków.

Hierarcha objaśnił dawny zwyczaj oczekiwania wiernych przed zamkniętymi drzwiami świątyni oraz symboliczny obrzęd kreślenia alfabetu greckiego i łacińskiego na posadzce, wyrażający powszechność Kościoła.

Odnosząc się do czytanego fragmentu z Księgi Nehemiasza, biskup podkreślił, że świątynia jest miejscem szczególnego słuchania słowa Bożego i spotkania wspólnoty z Bogiem. Zachęcił, by każde zgromadzenie liturgiczne było przeżywane jako święto, promieniujące na całe życie rodzinne i społeczne.

- Nasza świątynia jest znakiem żywego Kościoła, który tworzą wierni. Umocnieni Eucharystią mamy przez cały tydzień świadczyć o wierze i okazywać miłość oraz miłosierdzie - stwierdził bp Pindel.

Centralnym momentem liturgii było namaszczenie ołtarza krzyżmem świętym. Biskup wylał olej w pięciu miejscach mensy na znak pięciu ran Chrystusa, po czym namaszczono ściany kościoła. Z kolei strażacy przynieśli pięć rozpalonych kadzielnic, które ustawiono na ołtarzu i zasypano kadzidłem. Wznoszący się dym symbolizował modlitwę wiernych unoszącą się ku Bogu.

Po przygotowaniu ołtarza do Eucharystii nastąpił uroczysty moment iluminacji. Od świecy przyniesionej przez przedstawiciela wspólnoty bp Pindel zapalił świece ołtarzowe i paschał, a światło rozbłysło w całym kościele jako znak Chrystusa, Światłości świata.

Kanclerz kurii ks. Adam Bieniek odczytał dokument potwierdzający konsekrację kościoła i ołtarza. Dokument potwierdził historyczny akt dedykacji świątyni. Jak zapisano: "Zgodnie z kanonem 1208 Kodeksu Prawa Kanonicznego stwierdzam, że dnia 9 maja 2026 roku dokonałem uroczystego poświęcenia kościoła parafialnego pod wezwaniem świętej Marii Magdaleny w Mazańcowicach oraz ołtarza w tej świątyni. Kościół ten odtąd jest miejscem świętym, służącym wyłącznie sprawowaniu kultu Bożego i pobożności ludu wiernego. Odpust parafialny będzie obchodzony w dzień tytułu kościoła, czyli w liturgiczne święto świętej Marii Magdaleny, z możliwością przeniesienia tego obchodu - dla pożytku wiernych - na najbliższą niedzielę. Aktem tym erygowane zostają także w tym kościele stacje Drogi Krzyżowej, z którymi związany jest odpust zupełny jako dobro duchowe świątyni. Niniejszy dokument winien być przechowywany w archiwum parafialnym oraz w archiwum Kurii Diecezjalnej Diecezji Bielsko-Żywieckiej w Bielsku-Białej". 

Historia parafii i kościoła pw. św. Marii Magdaleny jest nierozerwalnie związana z dziejami miejscowej wspólnoty, której początki sięgają średniowiecza. Miejscowość Mazańcowice wzmiankowana była już w dokumentach z XIV wieku. Przez stulecia mieszkańcy należeli do sąsiednich parafii, przede wszystkim w Międzyrzeczu i Jasienicy. Wraz z rozwojem miejscowości rosła potrzeba utworzenia własnego ośrodka duszpasterskiego.

Decyzję o budowie świątyni podjęto pod koniec XIX wieku. Inicjatorem i głównym organizatorem przedsięwzięcia był ówczesny proboszcz z Międzyrzecza, ks. Jan Budny, który podjął starania o wzniesienie kościoła dla rozwijającej się wspólnoty. Budowa była ogromnym wysiłkiem mieszkańców - angażowali się oni finansowo i osobiście, ofiarując pracę, materiały budowlane oraz wsparcie organizacyjne.

Murowaną świątynię wzniesiono w stylu neogotyckim. Jej architektura nawiązuje do tradycyjnego budownictwa sakralnego przełomu XIX i XX wieku: strzelista wieża, ceglana bryła, ostrołukowe okna i harmonijne proporcje nadają jej charakterystyczny, podniosły wygląd.

Kościół poświęcił 9 czerwca 1901 roku ks. prałat Karol Hudziec, wikariusz generalny z Cieszyna. Od tego momentu stał się centrum życia religijnego mieszkańców.

Na przestrzeni lat kościół był wielokrotnie odnawiany i modernizowany. Prowadzono prace konserwatorskie obejmujące dach, elewację, wnętrze, instalacje techniczne, ogrzewanie i posadzkę. Szczególnie intensywne działania podjęto w ostatnich latach, przeprowadzając kompleksową termomodernizację i gruntowną konserwację zabytkowej substancji świątyni.

Zwieńczeniem ponad wieku historii oraz wieloletnich starań renowacyjnych stała się uroczysta konsekracja kościoła