Jest maj 2018 r. Dopiero co zakończyła się szósta pielgrzymka łagiewnicka. Irena Papla, jej inicjatorka, jest zmęczona, ale szczęśliwa. Niedługo potem zaczyna myśleć o kolejnej. Wraca myśl, która od dawna chodzi jej po głowie: Eucharystia. Tak. To musi być temat kolejnej pielgrzymki. - Kiedyś przeczytałam książeczkę: "Największy Skarb". Bardzo chciałam, żeby każdy mógł ją przeczytać. Jest o tym, co w naszym życiu najważniejsze… O Mszy św. - mówi.

Wertuje "Dzienniczek" św. Faustyny i znajduje pod numerem 1489, jak Jezus mówi do s. Faustyny: "Przyjmuj mnie codziennie w Komunii św. - ona da ci moc...".  Hasło pielgrzymki jest gotowe: "Ona da ci moc".

- Z tym pomysłem poszłam do bp. Romana Pindla. Bardzo mu się spodobał. Wkrótce okazało się, że następcą ks. Mikołaja Szczygła w roli głównego przewodnika będzie ks. Tomasz Sroka - dyrektor katolickich szkół w Cieszynie i dotychczasowy przewodnik grupy św. Faustyny. Powiedziałam mu o haśle, o Eucharystii, a na kolejnym spotkaniu usłyszałam: "Gdzieś widziałem na Youtube, jak ksiądz szedł z Najświętszym Sakramentem wśród pielgrzymów. Może byśmy też tak poszli? Znowu poszliśmy do biskupa. Zwrócił nam uwagę na jeszcze dwa ważne znaki, związane z Eucharystią: krzyż i Ewangeliarz. W luźnej rozmowie rzuciliśmy jeszcze, że zrobimy własną monstrancję lub wypożyczymy.

Irena podzieliła się tą wiadomością z wielkim sprzymierzeńcem pielgrzymki ks. Jerzym Wojciechowskim, proboszczem jej parafii w Lipniku. Ks. Wojciechowski przejął inicjatywę. Pojechał do pracowni w Krakowie. Wrócił z wizytówką firmy, którą wręczył Irenie: "Dzwoń tam i powiedz, co ty chcesz".

- Trzeba było wykonać choćby szkic. Ks. Tomek mówi, że zna taką panią Ulę u siebie w pracy, artystkę, że zapyta - kontynuuje Irena. - Nie gubię rzeczy. A tak się złożyło, że tę wizytówkę z Krakowa zgubiłam…

  Rzeźbiarka Urszula Górnicka-Herma przy modelu monstrancji łagiewnickiej.
Urszula Rogólska /Foto Gość

- Ksiądz mi przedstawił przez telefon swoją wizję. Miał być Pan Jezus Miłosierny i hostia - opowiada Urszula Górnicka-Herma. - Usiadłam i w trzy godziny machnęłam szkic. W ogóle nie czułam tego projektu. Bardzo się zdenerwowałam. Tak narażać Pana Jezusa na niebezpieczeństwo, bo przecież można się potknąć, upaść. Byłam nastawiona bojowo: w życiu nie pozwolę, żeby Jemu coś się stało! Ale w tym czasie puściłam sobie adorację Najświętszego Sakramentu online i przyszła mi myśl: Panie Jezu, a jak ja bym to zrobiła? Przypomniało mi się jeszcze coś. Niedawno ktoś wyłożył w moim kościele obrazki z monstrancją fatimską. Nigdy nie zabieram tego, co tam ludzie zostawiają, ale ta monstrancja bardzo mi się spodobała. Pomyślałam sobie, że chciałabym, żeby ta monstrancja - której przecież nie chciałam zrobić - była taka ażurowa, jak ta Matka Boża. Narysowałam szkic jeszcze raz i zaniosłam go ks. Tomkowi. Zobaczył go także ksiądz biskup. Ksiądz zadał mi wtedy pytanie: "Czy pani jest w stanie to zrobić?". Czułam, że mam odpowiedzieć: tak! Ale zaraz potem zadałam sobie pytanie: dlaczego ja? Jest tylu uznanych rzeźbiarzy w Krakowie. Wypadłam z branży. Po śmierci męża, od pięciu lat nie zajmuję się rzeźbą. Podzieliłam się tymi wątpliwościami z Honoratą, koleżanką z mojej wspólnoty Odnowy w Duchu Świętym. Odparła krótko: "Jak to nie wiesz, dlaczego? Bo ty Go zrobisz z miłością!" Jak sobie zaczęłam uświadamiać, do czego zostałam powołania, obleciał mnie strach. Przyszła taka pokusa: nikomu o tym nie mów. To nie była dobra myśl. Powiedziałam paru osobom, które w tej intencji zaczęły się modlić.

Ula była pewna, że sama musi być duchowo przygotowana do pracy. Od wakacji wstaje codziennie o piątej rano, żeby mieć czas na czytanie słowa Bożego. Potem na 6.30 jedzie na Mszę św.

13 lutego przeczytała słowa z Księgi Rodzaju, że "wtedy to Pan Bóg ulepił człowieka z prochu ziemi i tchnął w jego nozdrza tchnienie życia, wskutek czego stał się człowiek istotą żywą". - Nigdy wcześniej się nie zastanawiałam nad słowem "ulepił" i że jak się o czymś nie pomyśli, to tego nie ma. Pan Bóg nas ulepił i każdy fragment naszego ciała jest przez Niego przemyślany, ulepiony. Te słowa odsłoniły mi nowe horyzonty! Każdy fragment tej pracy chcę wykonać jak najlepiej, bo to dla mojego Pana Boga, który mnie ulepił na swój obraz i swoje podobieństwo. Teraz ja muszę wydobyć to podobieństwo. Jakież On ma zaufanie do człowieka, że oddał się w moje ręce!