Obaj księża spotkali się tego dnia przy ołtarzu już po raz drugi. Wcześniej, przed południem, wraz z gronem ponad dwudziestu kolegów rocznikowych dziękowali Bogu za dar powołania. Szczęśliwym zrządzeniem Bożej Opatrzności był również fakt, iż do parafii Matki Miłości i Sprawiedliwości Społecznej w Zaborzu obraz Jezusa Miłosiernego wraz z relikwiami świętych Faustyny i Jana Pawła zawitał w dniu 99. rocznicy Objawień Fatimskich.

Do Zaborza Znaki Miłosierdzia przywieziono z Chybia. Trasa przejazdu samochodu-kaplicy została udekorowana rozwieszonymi wzdłuż drogi girlandami kwiatów i wstążek oraz płonącymi lampionami. Przed świątynią czekali na nie licznie zgromadzeni wierni. Ci, którzy mieli zamiar przyjść do kościoła później, wychodzili przed swoje posesje i pozdrawiali kawalkadę samochodową, przewożącą Znaki.

Do świątyni wprowadziła je procesja, w której znalazły się poczty sztandarowe kolejarzy, górników i strażaków oraz reprezentanci grup działających w parafii: Apostolatu Maryjnego, Apostolstwa Dobrej Śmierci, Trzeciego Zakonu św. Franciszka, Róż Różańcowych, grupy młodzieży, Dzieci Maryi i Służby Liturgicznej. Po powitalnej Mszy św. uczczono świętych Apostołów Bożego Miłosierdzia w znakach ich relikwii. Następnie swoje czuwanie przy nich rozpoczęła młodzież. O 21:00 Mszę św. w zaborskiej świątyni odprawili księża związani z tutejszą parafią. Po niej rozpoczęła się całonocna adoracja, na którą do kościoła przychodzili mieszkańcy wyznaczonych rejonów parafii. Nazajutrz swoją Mszę św. mieli także seniorzy parafii, a poszczególne godziny adoracji zagospodarowali członkowie ruchów modlitewnych. Po pożegnaniu Znaki Miłosierdzia przekazano do parafii Matki Boskiej Częstochowskiej w sąsiednim Drogomyślu.

Zaborze było niegdyś częścią parafii w Pierśćcu. Po oddzieleniu się od niego Drogomyśla, również tutaj wierni zaczęli marzyć o własnym kościele. Na początku 1981 roku uzyskali zezwolenie ówczesnych władz. Rok później rozpoczęto budowę nowoczesnego kościoła. Prace przebiegały tak sprawnie, że już cztery lata później dokonano jego poświęcenie. Trzy dni przed peregrynacją przypadła 30. rocznica tej podniosłej chwili. Dzień - piątek trzynastego - o którym wielu mniema zabobonnie, że przynosi pecha, dla Zaborskiej łaski okazał się czasem wyjątkowej łaski i radości.