Ty się temu sprzeciwiłeś i wraz ze swoim oddziałem, z bronią w ręce postanowiłeś bronić tego, co jest najświętsze: wolności Ojczyzny. Zapłaciłeś za to najwyższą cenę, jaką jest życie. Zginąłeś śmiercią bohatera. Czerwoni oprawcy nie pozwolili na chrześcijański pochówek, ani nawet na oznaczenie jego miejsca.

Dopiero po 67 latach, dzięki determinacji zrzeszonych w Związku Żołnierzy NSZ, doczekałeś się powrotu do pamięci - pamięci o tym, kim byłeś, co zrobiłeś dla naszej kochanej Ojczyzny i w końcu tego, że jesteś jako bohater należycie, po chrześcijańsku, z honorami pochowany we właściwym Ci miejscu...Będziesz żył w naszej pamięci jako wzór odwagi i patrioty...

Racja przyznana po latach

Podczas pogrzebu śp. Edwarda Biesoka przywołano fragment uchwały Sejmu RP z 9 listopada 2012 r., podjętej w związku z 70. rocznicą powstania Narodowych Sił Zbrojnych:

„Siedemdziesiąt lat temu, w 1942 r., powstały Narodowe Siły Zbrojne, jedna z trzech największych polskich organizacji wojskowych walczących o wolną i niepodległą Polskę. Narodowe Siły Zbrojne utworzone zostały przez działaczy ruchu narodowego i realizowały program polityczny tego nurtu ideowego, akcentując szczególnie potrzebę walki z okupantem zarówno niemieckim, jak i sowieckim. Historyczną zasługą tej organizacji było wysunięcie przez jej środowisko polityczne postulatu powrotu Polski na Ziemie Zachodnie.

Narodowe Siły Zbrojne, zachowując swoją samodzielność, stały się częścią Sił Zbrojnych w Kraju, podległych legalnym władzom RP na uchodźstwie i wniosły istotny wkład w walkę o niepodległość Rzeczypospolitej. Po zakończeniu II wojny światowej żołnierze Narodowych Sił Zbrojnych, a także członkowie Narodowego Zjednoczenia Wojskowego, które przejęło spuściznę NSZ, byli zaciekle zwalczani przez komunistyczne siły bezpieczeństwa. Ostatnie oddziały zbrojne ruchu narodowego wytrwały w walce do przełomu lat czterdziestych i pięćdziesiątych.

Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, czcząc ich pamięć, stwierdza, że Narodowe Siły Zbrojne dobrze zasłużyły się Ojczyźnie”.