Nowy numer 43/2020 Archiwum

Jak Boży magnes

Oświęcim. Odeszła w wieku 94 lat – a jednak dla tylu ludzi za wcześnie. Całe jej życie było katechezą: taką lekcją, która pomagała ludziom spotkać żywego Boga.

Życie pełne cudów

Na początku niewiele na to wskazywało. Przedwojenny kurs handlowy kontynuowała w szkole ekonomicznej, a potem –przy wsparciu siostry i szwagra – na studiach ekonomicznych w Krakowie i Katowicach. Tylko takie mogła wybrać, choć matematyka była najmniej lubianym przez nią przedmiotem, a w duszy wciąż trwało tamto wołanie: – Panie Boże, tak bardzo bym chciała być nauczycielką! To nie przypadek, że właśnie wtedy jej krakowska uczelnia zorganizowała kurs pedagogiczny.– Modliłam się żarliwie, ale wiedziałam, że nie mam szans, bo starał się o to miejsce ktoś inny, ze znacznie lepszymi koneksjami – z wciąż wielkimi emocjami opowiadała o po latach. A jednak to Antonina dostała się na kurs jako jedyna z roku. Ukończyła i kurs, i studia. Dostała pracę jako księgowa w pewnym zakładzie w Chrzanowie, ale nie to chciała robić, nie o tym marzyła. Nadzieję dawał Chrystus. Od studiów dzień zaczynała od Mszy świętej i spotkania z Panem Jezusem. W pobliżu jej pierwszego miejsca pracy nie było jednak żadnego kościoła. Najbliższy znajdował się za lasem, ale tam Msza była o siódmej rano, kiedy musiała już być w pracy. – Ksiądz mieszkał dość daleko, ale poprosiłam go, by przychodził rano pół godziny wcześniej, żebym mogła przyjąć Komunię św. Modliłam się w drodze i zawsze przychodziłam do pracy punktualnie – wspominała.

Marzenia się spełniają!

Kiedy nagle straciła tę pracę, zmartwiona spotkała na ulicy w Oświęcimiu ks. Baścika. Ten wysłuchał jej historii i bardzo się ucieszył. Właśnie zastanawiał się, kto będzie katechizował uczniów, bo władze komunistyczne zabroniły pracy w szkole salezjanom. Księży w parafii było za mało, a katechetów świeckich… nie było. – Wtedy przydał się mój kurs pedagogiczny. Dostałam od ks. Baścika podręczniki z teologii. Po trzech miesiącach zdałam egzaminy i zostałam katechetką. Pierwszą w województwie krakowskim. Mogłam uczyć dzieci religii! Tak spełniło się moje pragnienie – opowiadała. Dziwne mogło się wydawać to spełnione marzenie. Pracowała na trzy zmiany, całymi dniami, ucząc dzieci z kilku szkół. Miała wychowanków w domu dziecka i wśród oświęcimskich Romów. Często wieczorami i nocą przygotowywała do sakramentów rodziny ludzi, którzy ze względu na stanowiska nie mogli przyjść oficjalnie do kościoła. Wszystko z największym poświęceniem, w niedogrzanych salkach. Nadal swój dzień zaczynała od Eucharystii. Łatwo sobie wyobrazić, o której musiała wstawać w zimnym pokoiku, żeby rozpalić ogień, wypić gorącą herbatę i wyjść do pociągu, a potem o szóstej rano być już w kościele na Mszy. Szła do szkoły, a potem była na nabożeństwach. Późnym wieczorem wracała do zimnego mieszkania. Pracowała bez wytchnienia – Nie wyobrażaliśmy sobie, że może jej nie być, kiedy przyjdziemy do kościoła. Pociągała swoim przykładem. Miała w sobie taki Boży magnes: gdy ona była w kościele, nas też tam było dużo. Zarażała nas miłością Bożą – wspominają z rozrzewnieniem uczniowie, którym ta więź z Bogiem towarzyszy do dzisiaj.

« 1 2 3 4 5 »
oceń artykuł Pobieranie..

Wyraź swoją opinię

napisz do redakcji:

gosc@gosc.pl

podziel się

Polecane filmy

Zapisane na później

Pobieranie listy

Reklama