• facebook
  • rss
  • Cyklizm

    ks. Jacek M. Pędziwiatr

    dodane 18.07.2014 15:38

    Po co oni jadą na tych rowerach?

    Dopadła nas choroba rowerowa. Wszyscy pedałują: coraz szybciej, coraz dalej, coraz odważniej. Spójrzmy tylko na samo Podbeskidzie. Grupa pielgrzymów z Rajczy dojechała właśnie do Rzymu. Dopiero co ruszyła czwórka rowerzystów na Camino - ze Szczyrku do Santiago de Compostela i na Koniec Świata. Dzień później żywieccy cykliści wystartowali do Fatimy, ale tego im mało i mają zamiar wytarzać swoje maszyny w piachu Sahary.

    Z ciekawości zacząłem grzebać w słownikach. Najpierw - półtora wieku temu - na naszych ziemiach pojawiły się welocypedy. Ta nazwa oznacza dosłownie „szybkie stopy”.

    Pojazd miał dwa koła połączone ramą - wszystko z drewna - oraz skórkowe siodełko. Zajmujący je okrakiem, posuwał się naprzód, odpychając się stopami od podłoża. Stąd nazwa.

    Potem pojawiały się udoskonalenia: korba z pedałami, łańcuch, przekładnia. Zmieniały się technologie, kształty i akcesoria, ale pozostały dwa koła, od których bierze początek kolejna nazwa wehikułu „bicykl” (dosłownie: „dwukół”), choć i trójkołowce - czyli tricykle - bywały i są nadal. Nazwa pojazdu była źródłem ochrzczenia jego posiadacza mianem cyklisty a pasji - cyklizmem.

    Rekreacja zrazu droga i zarezerwowana dla majętnych, stopniowo błądziła pod strzechy. Jedną z jej popularyzatorów była firma „Rover”, co po angielsku oznacza wędrowca, powsinogę, włóczykija, obieżyświata a nawet - nomen omen - pędziwiatra. Na naszych terenach nazwę firmy przekalkowano na produkt, co jest zjawiskiem nieobcym, wystarczy wspomnieć choćby odkurzacz, zrazu zwany elektroluksem.

    Między Oświęcimiem a Bieruniem jest most na Wiśle i granica między Małopolską a Śląskiem. Śmiano się swego czasu, że to most cudów, bo od strony Oświęcima wjeżdża się nań rowerem, a po bieruńskiej stronie opuszcza się przeprawę już na „kole”. Bo swego czasu „bicykla” przetłumaczono i skrócono jeszcze, a od koła swą nazwę czerpie kolarz i kolarstwo.

    Zamykam słownik i zamyślam się nad pobożnym cyklizmem. Przez kilka dni zastanawiałem się: po co oni jadą? Jeśli dla sportu, to po co do miejsc świętych? Jeśli na pielgrzymkę, to czemu rowerem?

    Aż przyszła do mnie pani Kasia, pokazała zdjęcia z pielgrzymki - nie rowerowej i sprzed kilku lat - do różnych świętych miejsc Europy, na którą pojechali z mężem.

    A kiedy już nakiwałem się głową i namlaskałem z podziwu, powiedziała: - I dopiero kiedy wróciliśmy z pielgrzymki i przyszliśmy w niedzielę do naszego kościoła, to nas zamurowało, jaki on piękny!

    I oczy mi się otworzyły: rower to najtańszy i najzdrowszy sposób, żeby objechać na nim pół świata i poznać, jak wielki skarb ma się na wyciągnięcie ręki. Bliżej, niż się przypuszcza.
     

    «« | « | 1 | » | »»
    oceń artykuł

    Zobacz także

    • kicekpicek
      20.07.2014 19:16
      Jak to: Czemu na rowerach? Na pieszą pielgrzymkę trzeba kilkukrotnie więcej urlopu, a tego wcale tak łatwo się nie dostaje. A samochodem? Paliwo za drogie :)
    • robus
      22.07.2014 12:22
      Ja tak troche nie na temat, gdyż wracam jeszcze do kanonizacji Jana Pawła II. Pisze dopiero teraz ponieważ dopiero teraz założyłem konto na portalu a bez tego niemożliwym jest dodać komentarz pod artykułami Księdza. Pisząc o kanonizacji napisał Ksiądz że nie zauważył transparentu Solidarności no a ja miałem tą przyjemność i widziałem go:) było to tak plus minus w połowie ulicy via della conciliazione między placem św.Piotra a Zamkiem Św.Anioła
      Szczęść Boże
    Komentowanie dostępne jest tylko dla .

    Reklama

    przewiń w dół