Tomasz Terlikowski w Hałcnowie o niezwykłym księgowym o. Kolbego

Urszula Rogólska

dodane 19.09.2019 00:27

Szybki i dokładny - to najkrótsza charakterystyka sługi Bożego o. Wenantego Katarzyńca, franciszkanina, zmarłego w 1921 roku w Kalwarii Pacławskiej, o którym znany publicysta opowiedział w bazylice hałcnowskiej.

Ks. kustosz Piotr Konieczny z Tomaszem Terlikowskim, prelegentem pierwszego w nowym sezonie spotkania z serii "W mocy Bożego Ducha". Ks. kustosz Piotr Konieczny z Tomaszem Terlikowskim, prelegentem pierwszego w nowym sezonie spotkania z serii "W mocy Bożego Ducha".
Urszula Rogólska /Foto Gość

Po wakacyjnej przerwie, w Hałcnowie ruszyła kolejna seria Katechez w bazylice, w tegorocznej edycji "W mocy Bożego Ducha". Pierwszym prelegentem, 17 września, był znany dziennikarz Tomasz Terlikowski, który opowiedział o bohaterze swojej książki: "Wenanty Katarzyniec. Polski Charbel". Napisał ją, by spełnić obietnicę daną temu franciszkaninowi, urodzonemu w 1889 r w Obydowie koło Lwowa, za niezwykłą interwencję w jego życiu, związaną z dziennikarskim procesem sądowym. Został skazany, ale bez zasądzenia kosztów, które w pierwotnej wersji wynosiły nieosiągalną dla niego sumę 130 tys. zł.

- Gdybyśmy chcieli tak najkrócej podsumować jego życie, to trzeba powiedzieć, że się urodził, wstąpił do zakonu, a krótko potem umarł - rozpoczął T. Terlikowski. - Żył 32 lata. Takich widocznych dzieł jego życia było niewiele. Można powiedzieć, że za swojego życia był człowiekiem bardzo ukrytym, a równocześnie w momencie, kiedy umarł, od razu rozpoczął się kult jego osoby. Już wtedy był niezwykle skutecznym wystawiennikiem.

Dziennikarz przedstawił Józefa Katarzyńca - późniejszego o. Wenantego - jako zakonnika pokornego, posłusznego, pracowitego, wytrwałego, praktykującego na co dzień adorację Najświętszego Sakramentu, będącego wzorem wierności w małych rzeczach i życia w świadomości śmierci, która zmienia perspektywę patrzenia na codzienność.

Słuchacze wrześniowej katechezy o ojcu Wenantym Katarzyńcu w Hałcnowie.   Słuchacze wrześniowej katechezy o ojcu Wenantym Katarzyńcu w Hałcnowie.
Urszula Rogólska /Foto Gość

O. Wenanty znał się bardzo dobrze z o. Maksymilianem Kolbe. To właśnie o. Wenantego późniejszy święty męczennik uważał za swojego niebiańskiego księgowego, który interweniował w trudnych sytuacjach finansowych związanych z jego działalnością ewangelizacyjną. Był głęboko przekonany, że to dzięki jego wstawiennictwu udało się zacząć wydawać "Rycerza Niepokalanej".

Do dziś o. Wenanty uważany jest za szybkiego i precyzyjnego orędownika w kłopotach finansowych i prawnych. To nie wszystko: - Nadal jest niebiańskim księgowym, ale jest też niebiańskim spowiednikiem, który doprowadza, czasami po wielu latach, do konfesjonału - mówił T. Terlikowski. - Wenanty pomaga, ale nie dla samej pomocy. Pomaga po to, by nas wciągnąć w relację z Panem Bogiem.

O. Wenanty pochodził z biednej chłopskiej rodziny. Był niezwykle zdolny, ale rodziców nie było stać na jego edukację. Dzięki stypendium władz austro-węgierskich mógł rozpocząć naukę w seminarium nauczycielskim. A na swoje utrzymanie dorabiał korepetycjami.

Kiedy rozeznał drogę powołania i chciał wstąpić do małego seminarium duchownego franciszkanów we Lwowie, prowincjał (który kilka lat późnej przyjmował do seminarium braci Kolbe), odmówił mu, argumentując decyzję brakiem znajomości łaciny przez Józefa. Ten po roku wrócił - nauczył się nie tylko łaciny (na poziomie lepszym niż absolwenci seminarium), ale i - na wszelki wypadek - greki.

Jego ponadprzeciętną osobowość szybko zauważyli przełożeni. Był franciszkańskim mistrzem nowicjatu, wykładowcą filozofii, łaciny i greki, opiekunem braci franciszkańskich, a także formatorem sióstr zakonnych z trzech zgromadzeń.

Kiedy w 1914 roku, tuż po jego święceniach, wybucha I wojna światowa, on już daje się poznać jako świetny kaznodzieja i spowiednik z niezwykłym darem rozeznawania życia penitentów.

Jak mówił T. Terlikowski, na każdą prośbę o podejmowanie kolejnych posług odpowiadał natychmiast. Mimo natłoku obowiązków, codziennie spędzał dwie godziny na adoracji Najświętszego Sakramentu i relikwii Krzyża Świętego.

W jego notatkach duchowych można znaleźć uwagę, że ogromna większość ludzi nigdy nie dojdzie do męczeństwa, ale każdy może osiągnąć świętość poprzez wierność w rzeczach małych - poprzez wierne wykonywanie tego, co Pan Bóg nam dzisiaj każe zrobić; przez głos przełożonych, bliskich czy tych, którzy proszą o pomoc. - Te prośby należy wykonywać szybko, dokładnie i ze świadomością woli Bożej - mówił T. Terlikowski. - Do tej pory to: "szybko i dokładnie" jest jego znakiem rozpoznawczym.

Kiedy grypa "hiszpanka" zbierała żniwo w całej Europie, Wenanty przeżył chorobę, ale zaczął podupadać na zdrowiu i chorować na gruźlicę, którą prawdopodobnie wyniósł jeszcze z domu. By go odizolować od kleryków i współbraci, przełożeni wysłali go do Kalwarii Pacławskiej, gdzie zmarł - wciąż posługując wiernym, bez taryfy ulgowej dla siebie.

Jego kult rozpoczął się zaraz po śmierci. Jednak po II wojnie światowej zamarł - o. Wenanty był znany głównie we Lwowie i okolicach, a tereny te znalazły się poza granicami Polski. Na nowo pamięć o potężnym orędownictwie o. Wenantego odżyła dwa, trzy lata temu.

T. Terlikowski przybliżał wiele nadzwyczajnych interwencji sługi Bożego. Mówił o błyskawicznie rozwiązujących się kłopotach finansowych czy prawnych tych, którzy prosili Wenantego o wstawiennictwo. Podkreślał, że tym "przyziemnym" interwencjom towarzyszy niemal za każdym razem doprowadzenie do przemiany duchowej proszących - spowiedzi po wielu latach, nawróceniach, budowaniu relacji z Panem Bogiem.

- Warto zaprzyjaźnić się z Wenantym. On ma jedną cechę charakterystyczną: kiedy zaczynamy modlić się za jego wstawiennictwem, to nas zawsze ze sobą zaprzyjaźnia, często zaczyna od "cukierków", ale później wprowadza nas w głębszą relację z Panem Bogiem, pomaga nam w odbudowaniu naszej relacji z Chrystusem - podkreślał dziennikarz, zachęcając, by na wzór sługi Bożego zacząć drogę codziennej, wiernej - nawet kilkuminutowej, ale systematycznej adoracji Najświętszego Sakramentu.

Kolejną katechezę w Hałcnowie: "Kochać to nie znaczy zawsze to samo", wygłosi 15 października o 19.00 s. Anna Bałchan ze Stowarzyszenia PoMOC dla Kobiet i Dzieci.