W południe 4 stycznia kościół św. Urbana w Hecznarowicach nie był w stanie pomieścić wszystkich, którzy chcieli uczestniczyć w Mszy św. pogrzebowej tutejszego krajana ks. prał. Formasa. Przybyli mieszkańcy Hecznarowic, parafii, w których ks. Feliks pracował przez 55 lat kapłańskiego życia - szczególnie z Igołomi-Wawrzeńczyc, gdzie był proboszczem przez - jak sam podkreślał - 32 lata i 4 miesiące, a także liczni księża diecezji bielsko-żywieckiej i archidiecezji krakowskiej, z kard. Stanisławem Dziwiszem, który przewodniczył uroczystościom.

Feliks Formas urodził się 30 sierpnia 1942 roku. Święcenia kapłańskie otrzymał z rąk abp. Karola Wojtyły 3 kwietnia 1966 r. w Krakowie. Pracował w Mogilanach, Jaworznie, Krakowie-Krowodrzy i w krakowskiej parafii św. Floriana. Następnie był proboszczem w Wawrzeńczycach. Przez 20 lat pełnił funkcję dziekana, był także duszpasterzem rolników. Po przejściu na emeryturę zamieszkał w domu rodzinnym i służył Bogu w Hecznarowicach.

Z uczestnikami pogrzebu duchowo łączyli się bp Roman Pindel i abp Marek Jędraszewski, którzy wystosowali listy kondolencyjne, odczytane przez proboszcza hecznarowickiej parafii ks. Aleksandra Smarducha.

  Ks. prał. Feliks Formas.
Urszula Rogólska /Foto Gość

Pożegnalne kazanie wygłosił o. Zbigniew Wójcik OFMConv, także hecznarowicki krajan. Jak zauważył, ks. Feliks zamarł w ostatnim dniu roku, w oktawie Bożego Narodzenia, w wigilię pierwszej soboty miesiąca. Parafianom z Hecznarowic dał się poznać szczególne przez minione lata, kiedy z ogromną gorliwością służył im w konfesjonale, prowadząc nabożeństwa, sprawując Msze św. i odwiedzając chorych. Nazywali go "naszym księdzem Feliksem".

W 2016 r. świętował jubileusz 50-lecia kapłaństwa. W ostatnich latach życia chorował i czuł się coraz bardziej wyczerpany fizycznie, ale do końca starał się duchowo towarzyszyć wiernym. - Ostatnie pięć miesięcy ziemskiego życia spędził już w rodzinnym domu, gdzie celebrował codzienną Mszę św. i oddawał się modlitwie, na ile pozwalało mu na to jego coraz szybciej gasnące zdrowie - mówił o. Zbigniew.

Jak mówił franciszkanin, każde powołanie kapłańskie i misja, która się z nim wiąże, jest w jakimś stopniu kontynuacją misji Jezusa Chrystusa. - Ks. prał. Formas starał się podchodzić do swojego powołania z głęboką wiarą i w sposób bardzo odpowiedzialny - zaznaczył franciszkanin, wymieniając cechy jego duchowości kapłańskiej, a wśród nich na pierwszym miejscu gorliwość o zbawienie dusz. - W posłudze ostatnich lat ks. Feliksa tej gorliwości było bardzo wiele. Wcześnie rano, jako pierwszy, pojawiał się w kościele parafialnym. W pewnym momencie trzeba było dorobić mu komplet kluczy, ponieważ pojawiał się na długo przed wszystkimi. Służył spowiedzią, dobrą radą, modlitwą, troszczył się o przygotowanie i sprawowanie nabożeństw, wprowadzał nowe formy kultu, pielęgnował te tradycyjne, dbał o jakość przepowiadania słowa Bożego podczas celebrowanych Mszy św., kiedy pozwalało mu na to zdrowie odwiedzał chorych i potrzebujących duchowego wsparcia. Wśród wiernych naszej parafii istniało przekonanie, że ks. Feliks zawsze jest gotowy służyć swoim kapłańskim i ludzkim wsparciem - mówił o. Wójcik.

  Uroczystości pogrzebowe ks. prał. Feliksa Formasa w Hecznarowicach.
Urszula Rogólska /Foto Gość

Cechowały go także pokora i łagodność. - Tą łagodnością zjednywał sobie szacunek osób starszych, ale i dzieci czy młodzieży. Potrafił ująć za serce każdego swoim poczuciem humoru, ale i zwykłym ludzkim podejściem, dobrocią i radością. Dzieci, znając naszego księdza Feliksa, widząc go z daleka, wyciągały ręce, ponieważ ks. Feliks zawsze miał dla nich nie tylko dobre słowo, ale i cukierki - wspominał franciszkanin.

Kapłaństwo ks. Feliksa to także duch ofiary i wyrzeczenia się siebie. - Wszystkim znany był z pracowitości. W tych ostatnich latach prawie większość czasu spędzał w kościele na spowiedzi i modlitwach, często nie tylko rano, ale i wieczorem. W rodzinnym domu na jego stole ciągle leżała otwarta Biblia i jakaś inna pobożna lektura, z których sumiennie przygotowywał się do swoich kazań - zwrócił uwagę o. Wójcik. - Sam ks. Feliks mawiał często, że kapłan nie ma emerytury, ale jest potrzebny Panu Bogu do końca życia. Był w tym podobny trochę do ewangelicznego starca Symeona, który do ostatnich lat spędzał w świątyni czas na postach i modlitwach. W ostatnich miesiącach przed śmiercią nie skarżył się na ból, ale z ufnością znosił wszystkie cierpienia, jakie niosła choroba. Taka postawa nie byłaby możliwa bez głębokiego życia wiarą zakorzenioną w Chrystusowym Sercu i Jego kapłaństwie.

  Uroczystości pogrzebowe ks. prał. Feliksa Formasa w Hecznarowicach.
Urszula Rogólska /Foto Gość

Roztropność i ojcowskie wsparcie to kolejne cechy hecznarowickiego krajana. - Wielu z nas zapamiętało go właśnie z tego, jak w prosty sposób potrafił nieraz znaleźć rozwiązanie duchowe w trudnej sytuacji czy napełnić otuchą zbolałe serce. Ja osobiście bardzo lubiłem rozmowy z nim i innymi kapłanami przy kawie czy herbacie na plebanii po wspólnej Mszy św. Myślę, że jako długoletni proboszcz oraz dziekan potrafił budować i pielęgnować braterską atmosferę wśród kapłanów. Nam, młodym, pokazywał, na czym polega w praktyce życie duchowe kapłana i zawsze darzył sympatią i darem modlitwy wstawienniczej w trudnościach - opowiadał o. Zbigniew.

  Msza św. pogrzebowa ks. prał. Feliksa Formasa w Hecznarowicach.
Urszula Rogólska /Foto Gość

Dal się poznać także przez swoje nabożeństwo do Najświętszego Sakramentu i Maryi Panny. - Nie tylko odnowił i ożywił w naszej parafii nabożeństwo do Matki Bożej Nieustającej Pomocy, ale też wprowadził nabożeństwo do Niepokalanego Serca Maryi Panny w pierwsze soboty miesiąca, często głosił kazania o tajemnicach życia Maryi i uczył ministrantów pięknych maryjnych modlitw, które do dziś odmawiają. Zmarł w wigilię pierwszej soboty, która kończyła nabożeństwo pięciu pierwszych sobót do Niepokalanego Serca Maryi - dodał o. Zbigniew, określając ks. Feliksa mianem "wspaniałego człowieka oraz ofiarnego i świętego kapłana", a zwracając się do zmarłego, mówił: - Dziękujemy ci za wszelkie dobro, jakie dla nas wyświadczyłeś, za radość serca, uśmiech i pogodę ducha, za optymizm chrześcijański, wynikający z twojej głębokiej wiary w Boga, za poświęcony czas i serce i za to, czego swoim życiem i przykładem starałeś się nas nauczyć.

Nim trumnę z ciałem ks. Feliksa odprowadzono na cmentarz parafialny, ks. Smarduch dziękował wszystkim uczestnikom pogrzebu, a szczególnie rodzinie, która otaczała go miłością i oddaną opieką do końca jego ziemskich dni. Słowa pożegnania wygłosił także rocznikowy kolega zmarłego ks. Stanisław Misiniec.