Nowy numer 24/2018 Archiwum

Ikona Chrystusa

Biskup ordynariusz świętuje pięćdziesięciolecie kapłaństwa.

Zorganizowano biskupowi Tadeuszowi Rakoczemu uroczystą Mszę św. Przyjechali na nią do bielskiego kościoła Serca Jezusowego biskupi z całej Polski, nawet z Czech i Słowacji, księża, parlamentarzyści, samorządowcy, dzieci w góralskich strojach.

Ludzi mogło być więcej: takich „zwykłych” braci i sióstr jubilata w powszechnym kapłaństwie Chrystusa. Były piękne słowa i jeszcze piękniejsze kwiaty. Czy było to wszystko potrzebne?

Tak. Powiem więcej - czuję nawet pewien niedosyt. Uważam, że można było ten jubileusz jeszcze głośniej i bardziej uroczyście zorganizować.

Bo chodzi o księdza biskupa. A ksiądz biskup to nie pierwszy lepszy ksiądz, ale namiestnik samego Pana Jezusa w Kościele diecezjalnym. Patrząc na niego, niedojrzale zatrzymujemy się na tym, co zewnętrzne: na wyglądzie, głosie.

Biskup jak Pan Jezus? - myślimy sobie. Przecież nie ma cierniowej korony, brody, przebitych rąk ani boku. Ta sutanna trochę w takim kolorze, jak szata na ramionach Pana Jezusa w obrazie Ecce Homo, który namalował św. Brat Albert - wiadomo jaka, ta rozchełstana na jego piersi na kształt Najświętszego Serca.

Byłoby inaczej, gdybyśmy na biskupa patrzyli w dawny, zapomniany dziś sposób: jak na ikonę. A ikona nie przedstawia rzeczywistości doczesnej, cielesnej, ale wieczną, duchową.

W takim duchu ksiądz biskup uosabia samego Pana Jezusa. Kiedyś ludzie wierzyli w to tak mocno, że w każdym kościele, podczas sprawowania Eucharystii musiał już być kawałek Ciała Pańskiego zakonsekrowany przez biskupa. To był znak jedności z nim, a przez to zjednoczenia z samym Chrystusem.

W tym sensie, nie tyle jak człowiek, co jako uosobienie Chrystusa i jego następca w Kościele diecezjalnym biskup jest autorytetem, nauczycielem, strażnikiem i apostołem Ewangelii Jezusa Chrystusa.

I jeszcze ten jubileusz - jak biblijny rok jubileuszowy, pięćdziesiąty, rok łaski od Pana. Jubileusz jest darem Boga dla jego uczestników, błogosławieństwo jubilata wiąże się z łaską odpustu, czyli uzdatnienia duszy ludzkiej do przyjęcia darów wieczności.

I o tym za cicho było, za mało mowy. Małej wiary jesteśmy ludźmi - że tak mało nas było na tym jubileuszu, że tak niewielu z nas skorzystało z łaski odpustu, bo myśleliśmy, że to wszystko na chwałę biskupa, a nie wiedzieliśmy, że ku pożytkowi naszych dusz.

« 1 »
oceń artykuł

Zobacz także

Komentowanie dostępne jest tylko dla .

Ze względów bezpieczeństwa, kiedy korzystasz z możliwości napisania komentarza lub dodania intencji, w logach systemowych zapisuje się Twoje IP. Mają do niego dostęp wyłącznie uprawnieni administratorzy systemu. Administratorem Twoich danych jest Instytut Gość Media, z siedzibą w Katowicach 40-042, ul. Wita Stwosza 11. Szanujemy Twoje dane i chronimy je. Szczegółowe informacje na ten temat oraz i prawa, jakie Ci przysługują, opisaliśmy w Polityce prywatności.

Zapisane na później

Pobieranie listy

Rekalma